Officiële BMW Club Nederland

Club avond februari 2013 bergbeklimmer

Kijk nog eens terug op een gezellige en informatieve clubavond.

Zie foto's onderzijde.

Ervaringen van bergbeklimmer Jeroen van Dijk

Afgelopen clubavond hadden wij een echte bergbeklimmer uitgenodigd om zijn ervaringen van de avontuurlijke beklimming van Mount mcKinley (Denali) in Noord Amerika (Alaska) met ons te delen.

Om ons een indruk te geven wat er allemaal voor zo’n beklimming nodig is, had Jeroen alle benodigde attributen meegenomen.  Touw, stijgijzers, ijsboren, geïsoleerde schoenen en natuurlijke prachtige foto’s om het verhaal te illustreren!

In tegenstelling tot een beklimming van de Mount Everest waar je sherpa’s  inhuurt voor het dragen van alle bagage en het opzetten van de tenten werd bij deze beklimming vereist dat je alles zelf deed.

Dat scheelt uiteraard ook weer in de kosten

Toen Jeroen de uitnodiging kreeg om deze uitdaging aan te gaan, moest er van tevoren goed voorbereid worden om een goede conditie op te bouwen. Hij ging regelmatig bepakt en bezakt trainen op de Grebbeberg in Rhenen. In het dagelijks leven is Jeroen fysiotherapeut.

Ook moesten ze met elkaar het benodigde eten voor deze tocht (vriesdroog maaltijden) uitzoeken.

We kregen hiervan een mooie foto te zien in zijn woonkamer waarbij alle maaltijden op de grond verspreid lagen en enigszins gesorteerd moesten worden. In totaal hadden de 4 bergbeklimmers ieder een gewicht van 58 kg mee te nemen. Hiervan konden ze in een rugzak 28 kg meenemen en de rest werd op een slee meegenomen.

Na met het vliegtuig naar Alaska gevlogen te zijn naar het dichtstbijzijnde dorpje en enige dagen geacclimatiseerd te hebben, werden ze met een vliegtuigje (een De Haviland uit 1954) naar het startpunt gebracht. Vandaar konden ze het avontuur beginnen naar het basiskamp.

De te beklimmen hoogte van de Mount mcKinley (Denali) was 5 km. (Start op 1000m en de top op 6200m) Om hoogteziekte te voorkomen werd er continue gependeld tussen de verschillende kampen. Gedurende deze zware tocht moest men onderweg een gedeelte van het voedsel 1 meter in de sneeuw ingraven om te voorkomen dat de raven het zouden opeten, want daar had men de nodige ervaring mee. Bijna bij het hoogste punt aangekomen, kon men enkele dagen (10!) vanwege de slechte weersomstandigheden niet klimmen en het was nog maar te bezien of ze de top zouden kunnen bestrijden. Ondertussen slonk de voedselvoorraad daardoor ook, maar toevalligerwijs ontmoeten ze bergbeklimmers die vanaf boven kwamen tegen, die nog wat voorraad over hadden. Mooi mazzel voor hen. De een na laatste dag was wonder boven wonder het weer omgeslagen en konden ze toch een top poging wagen. Uiteindelijk is het hen toch net op tijd gelukt. Ja en dan weer de moeizame gevaarlijke tocht naar beneden, maar gelukkig hebben zij dat ook zonder kleerscheuren weten te volbrengen.

Alle mensen die niet bij deze presentatie aanwezig waren hebben heel wat gemist.

Kijk nog een terug op een gezellige en informatieve clubavond.

 

Extra foto's